Η αναπνοή είναι ένας από τους πιο άμεσους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να επηρεάσουμε το νευρικό μας σύστημα.

Όταν αγχωνόμαστε, η αναπνοή συχνά γίνεται πιο γρήγορη, πιο ρηχή ή λιγότερο ελεύθερη. Αντίστοιχα, όταν της επιτρέπουμε να γίνει πιο ήρεμη και πιο άνετη, μπορεί να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μεγαλύτερη ηρεμία σε ολόκληρο τον οργανισμό.

Το πρώτο βήμα, όμως, δεν είναι να την αλλάξουμε.            

Είναι να τη γνωρίσουμε.

Ό,τι κι αν κάνετε εκείνη την ώρα, μπορέιτε να στρέψετε την προσοχή σας στην αναπνοή, με διάθεση εξερεύνησης και περιέργειας περισσότερο, για δύο ή τρία λεπτά.

Παρατηρήστε:

• Πού κινείται περισσότερο η αναπνοή; Στον θώρακα, στα πλευρά ή στην κοιλιά;
• Περνά κυρίως από τη μύτη ή από το στόμα;
• Υπάρχουν μικρές παύσεις ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή;
• Υπάρχει αίσθηση άνεσης ή προσπάθειας;
• Είναι η αναπνοή ήρεμη, γρήγορη, κοφτή ή διακεκομμένη;

Δεν χρειάζεται να διορθώσετε τίποτα.

Η ίδια η παρατήρηση αποτελεί ήδη μια μορφή επαφής με το σώμα και μπορεί να υποστηρίξει τη ρύθμιση του νευρικού συστήματος.

Και μόνο όταν νιώσετε ότι υπάρχει χώρος για κάτι περισσότερο, μπορείτε να ρωτήσετε τον εαυτό σας :

• Μπορώ να αφήσω την επόμενη εκπνοή να γίνει λίγο πιο αργή ή λίγο πιο μεγάλη;
• Μπορεί η επόμενη εισπνοή να έρθει λίγο πιο εύκολα, να γίνει λίγο πιο βαθιά , χωρίς προσπάθεια;

Πρόκειται περισσότερο για μια πρόσκληση προς το σώμα, όχι για οδηγίες που πρέπει να ακολουθήσετε.

Αν η αλλαγή δεν έρθει, αυτό είναι επίσης μια πολύτιμη πληροφορία. Αν όμως προκύψει αυθόρμητα, ακόμη και πολύ διακριτικά, μπορεί να αποτελέσει μια διαφορετική εμπειρία για το νευρικό σύστημα.

2. επιστροφή στις παρούσες σωματικές αισθήσεις

 Εδώ, μπορούμε τώρα να διευρύνουμε την προσοχή μας και να παρατηρήσουμε ολόκληρη την εμπειρία του σώματος.

Χωρίς να προσπαθούμε να αλλάξουμε κάτι.

Χωρίς να αναζητούμε τη χαλάρωση.

Με διάθεση εξερεύνησης και περιέργειας.

 ίσως εδώ, αναζητήσετε:

• Πού υπάρχει ένταση;
• Πού υπάρχει μεγαλύτερη άνεση ή ευκολία;
• Υπάρχουν μέρη,  περιοχές ή σημεία του σώματος που νιώθουν ήρεμα, χαλαρά;
• Υπάρχει κάποιο σημείο που νιώθει ασφάλεια ;
• Ποιες αισθήσεις είναι πιο έντονες αυτή τη στιγμή; Ζέστη, δροσιά, πίεση, βάρος, παλμός ή κίνηση;
• Αλλάζει κάτι όταν απλώς το παρατηρείτε;

Δεν χρειάζεται να αξιολογήσετε αν αυτό που αισθάνεστε είναι «σωστό» ή «λάθος». Κάθε αίσθηση αποτελεί απλώς μια πληροφορία και το σώμα σας τη μοιράζεται μαζί σας.

Πολλές φορές αναζητούμε ( ή μας παρασύρουν) μόνο τα σημεία έντασης ή δυσφορίας. Όμως, εξίσου σημαντικό είναι να παρατηρούμε και όσα νιώθουν πιο άνετα ή πιο ήρεμα ή πιο ουδέτερα. Ακόμη και μια μικρή περιοχή του σώματος που αισθάνεται καλά μπορεί να αποτελέσει ένα σημείο αναφοράς για το νευρικό σύστημα.

Αν νιώσετε ότι υπάρχει χώρος, μπορείτε να μείνετε για λίγες αναπνοές σε αυτή την αίσθηση άνεσης ή ουδετερότητας, χωρίς να προσπαθήσετε να την κρατήσετε ή να την ενισχύσετε. Απλώς επιτρέψτε στον εαυτό σας να τη βιώσει.

Η παρουσία στις αισθήσεις δεν είναι μια τεχνική χαλάρωσης. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να σχετιστούμε με το σώμα μας, οποιαδήποτε στιγμή και συνθήκη.

Μέσα από αυτή τη σχέση, το νευρικό σύστημα μπορεί σταδιακά να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία και να αναγνωρίζει ευκολότερα ότι, αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρχει περισσότερη ασφάλεια από όση ίσως αρχικά αντιλαμβανόταν και να βγεί - ή να μικρύνει τα διαστήματα που μπαίνει σε-  κατάσταση συναγερμού.

Μια σύντομη πρακτική

Αν θέλετε να δοκιμάσετε στην πράξη αυτή την προσέγγιση, μπορείτε να ακολουθήσετε την παρακάτω καθοδηγούμενη πρωινή πρακτική, διάρκειας 10 λεπτών η οποία συνδυάζει την παρατήρηση της αναπνοής με την επίγνωση των αισθήσεων του σώματος πατώντας εδώ : βίντεο πρακτικής  

https://www.youtube.com/watch?v=HEoL-25WpIM